یکی از روشهای ایمنسازی سامانههای کلرزنی آب یا فاضلاب و حذف مخاطرات حمل و نقل و انبارش کلر، بهرهمندی از سامانههای تولید درجای محلول سدیم هیپوکلریت (On-Site Hypochlorite Generation یا OSG) است. مخاطره اصلی این سامانهها، که با فرآیند الکترولیز آب نمک، سدیم هیپوکلریت یا همان آب ژاول را تولید میکنند، تولید گاز هیدروژن است. بنابراین الزام ایمنی اساسی برای ساخت، نصب، راهاندازی و بهرهبرداری از این سامانهها رعایت الزامات ذکر شده در استاندارد ملی ایران به شماره ۲۱۵۵۷ و “دستورعمل الزامات فنی و شاخصهای ارزیابی سامانههای تولید درجای محلول سدیم هیپوکلریت به غلظت %۰/۱ ± %۰/۷ از طریق الکترولیز محلول آب نمک”، تدوین و ابلاغ شده از سوی شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، است.
در روشهای تولید درجا میتوان آب ژاول با غلظت بالا یا گاز کلر نیز تولید کرد. این دستگاهها عملا یک تاسیس کلر-آلکالی کوچک شده هستند و در آنها نیز رعایت همه الزامات ایمنی هیدروژن مطابق با موارد ذکر شده در همین بخش و دیگر الزامات ذکر شده در استانداردهای معتبر ملی یا بینالمللی الزامی است. یک مورد حیاتی در ایمنی هیدروژن در انواع سیستمهای تولید درجای کلر یا آب ژاول این است که سیستم رقیقسازی و تخلیه گاز هیدروژن [باید] کارایی لازم برای رقیق کردن هیدروژن تولیدی تا %۲۵ حد پایین آتشگیری در هوا، یعنی تا غلظت %۱ هیدروژن در هوا، و تخلیه آن به فضای آزاد و امن را داشته باشد [۱].
- دستورعمل الزامات فنی و شاخصهای ارزیابی سامانههای تولید درجای محلول سدیم هیپوکلریت به غلظت %۰/۱ ± ۰/۷ از طریق الکترولیز محلول آب نمک. ۱۳۹۸, شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور.